1 JAAR HUWELIJK

1 JAAR HUWELIJK

Geweldig of gruwelijk? 

September 2016

Ken je dat gevoel nog? Toen je klein was en je je naam op de verjaardagskalender zag staan? Bijna jarig! Nog maar 15 nachtjes slapen! Dat gevoel ebt weg wanneer je ouder wordt (“oh shit, ik ben dit weekend ook alweer jarig! Hoeveel taart moet er komen? Heb ik wel genoeg stoelen? IK VIER HET GEWOON DIT JAAR NIET”). Afgelopen 18 september voelde ik die verjaardagskriebels weer even: de eerste ‘verjaardag’ samen. Terugblikken op onze mooie dag en de afgelopen 12 maanden. Ondanks dat er veel is gebeurt, is er iets altijd precies hetzelfde gebleven: we zijn blij elkaar weer te zien, elke dag opnieuw. Ik herhaal: ELKE dag. Als dat geen liefde is eet ik m’n man op (en ik ben vegetariër, dus dat zegt wat).

Ja ja, ik hoor de ‘senior-getrouwden’ al denken: grote kans dat dat gevoel de komende jaren wel vervaagt. Het gevoel “hoera-we-vieren-ons-eeuwig-samenzijn-zwijmel-zwijmel” verandert misschien wel in “shit-vroeger-was-je-zo-knap-en-paste-ik-in-die-jurk-gedoe-gedoe.” Maar wat altijd zal blijven, is blij zijn om elkaar te zien, elke dag opnieuw. Niet dat ik in de toekomst kan kijken, maar ik ga daar gewoon van uit. Lijkt me een prima happy-huwelijksmeter. Als ik eens een dag niet blij ben om mijn man te zien (of andersom), dan ligt dat gewoon ergens aan. En als iets ergens aan ligt, dan kun je dat oplossen. Mooie quote voor op de promoposter van mijn happy-huwelijksmeter. Zijn er al geïnteresseerden?

Laatst las ik twee berichten over de eerste jaren van een huwelijk: volgens het ene was het de mooiste periode, volgens het andere de moeilijkste. Nou, het was een heel zwaar huwelijksjaar voor ons. We moesten op huwelijksreis naar Italië, mijn vingers zijn stikjaloers op de kroon van mijn ringvinger, ik word elke ochtend wakker naast precies dezelfde hunk en struikel om de 5 meter over mijn eigen nieuwe achternaam. Oh, en dan al die dates met DEZELFDE man #sleur #knipoog.

Misschien lees ik mijn blog over 20 jaar terug, schud ik zuchtend mijn hoofd en denk ik bij mezelf: jong en naïef. Of iets in die richting. Dan hoop ik dat ik die ‘happy-huwelijksmeter’ afstof en mijn man eens verras met een liefdesbrief, spontane date en/of weekendje weg. Tenzij ik hem heb opgegeten. Anyway: liefde moet je vieren, maakt niet uit hoe jong of oud. Maar niet alleen je ‘liefde-liefde’ is een feestje waard, ook de liefde voor je beste vrienden en familieleden. Want moderne liefde is: ik ‘like’ je in het écht ook (©Loesje).

1 Comment

  1. Wat mooi, Eliza! Ik wens je van harte toe dat je je positieve instelling mag blijven houden. Wat zal je pake (mijn aangetrouwde neef) trots op je zijn geweest!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

© 2020

Theme by Anders NorenUp ↑