Category: COLUMNS (page 1 of 2)

Koffiedementie

KOFFIEDEMENTIE

Maart 2019

Vraag van de dag: hoeveel kan er misgaan tijdens het koffiezetten? Blijf hangen voor het antwoord.

Een tijdje geleden bezocht ik een lezing over dementie. Er schijnt een ‘koffiezettest’ te zijn. Mensen die misschien dementie hebben, moeten dan koffiezetten onder toeziend oog van een camera. De zorgverlener en patiënt kijken daarna samen hoe het ging.

Koffiezetten is een dagelijkse ‘gewoonte’ voor veel mensen. En mensen met dementie kunnen bijvoorbeeld vergeten om het filter te gebruiken. Of doen dingen in de verkeerde volgorde. Dit vond ik zo interessant, ik denk er nog regelmatig aan terug. Terwijl ik koffiezet. Koffiezetten en drinken is niet meer zo’n ‘gewoonte’ als vroeger. Er is nu een baby. Die wil ook graag bij moeders drinken tijdens koffietijd. Of aandacht tijdens het koffiezetten.

Vandaag lag de baby te spelen in de box en was koffietijd al om half 8. De koffiepot stond met water op het aanrecht. Ik heb namelijk de bijzondere gewoonte om het water te laten ‘uitkabbelen’, zodat ik goed kan zien of het tot het juiste streepje komt.  Ondertussen, onder het genot van het geluid van een vrolijk kraaiende baby, moest ik de filters bijvullen (verpakking wilde niet open) en het koffieblik bijvullen (en het schepje niet onder de koffie begraven, alvast één punt voor mij!). Toen drukte ik de koffiepot aan. Oh wacht! De pot! Snel zet ik de pot onder het apparaat, net op tijd voordat de koffie gaat…. lopen. Het water kabbelt nog/weer vrolijk in de pot. Ik doe het apparaat uit. Snel doe ik de klep open, gooi het water erbij, waarna het apparaat (klagend?) een dikke pluim stoom uitblaast. Snel, klep dicht en pot eronder… Het apparaat is stil. Ohja, weer even aanzetten.

Het resultaat: een paar slokken smerige koffie en een apparaat dat vanbinnen onder de koffie zit. En het enige waar ik aan denk, terwijl het enige dat ‘pruttelt’ de baby is, die laat weten dat het tijd is voor een dutje, is dat ik vandaag de koffiezettest niet zou hebben gehaald. #postpregnancybrain

Merk jij dat iemand in je omgeving worstelt met dagelijkse handelingen? Vermoed je beginnende dementie? Neem contact op met de huisarts. 

*neemt slok koud geworden koffie*

 

STAP VOOR STAP

STAP VOOR STAP

Ik spring liever

Januari 2019

Ik ben niet goed in het volgen van ‘stap voor stap’  tekenboeken. ‘Teken eerst een saaie vaas om te oefenen met perspectief, schaduw en licht. Uit alle mogelijke hoeken. (En flikker het daarna bij het oud papier).’ Daar ben je dan de hele dag zoet mee. Voordat je door mag gaan voor de volgende ronde: het tekenen van een… bananenschil. Hoera! Daar heb ik het geduld niet voor: ik wil meteen werken aan iets moois. Dat heb ik geërfd van mijn mem.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor muziekinstrumenten. Ik heb eens gepoogd om mezelf gitaar te leren spelen. Dat eindeloos herhalen van akkoorden (waar mijn vingers te kort en spierloos voor leken), daar heb ik helemaal geen zin in. Ik wil meteen een leuk lied leren spelen. Zo ‘googelde’  ik wat het makkelijkste (leuke) nummer op gitaar is. En zo leerde ik mezelf in no time Wonderwall van Oasis.

Wat een slechte eigenschap, zou je kunnen denken. Iets meteen goed kunnen doen, dat is zeldzaam. Het kost tijd, energie en doorzettingsvermogen om iets nieuws te leren. Dat klopt. Maar soms voelt dat voor mij niet efficiënt genoeg.

Zo kun je het ook zien: het is een leerstijl. En die moet je ‘gewoon’  juist toepassen, wil je wat leren. Ik wil graag beter worden in het offline tekenen en handletteren. En in plaats van willekeurige plantjes, beestjes en letters te gaan tekenen volgens een muf stap-voor-stap boek om dat te oefenen, werk ik in dit geval meteen toe aan een eindresultaat: een kalender.

Elke maand maak ik een nieuw ontwerp om toe te voegen aan mijn kalender. Eerst een schets in mijn bullet journal en daarna op dik papier, en dan meteen door: aan de muur. En daar bungelt januari op dit moment al aan de muur. Elke maand een blad aan de kalender toevoegen: doe ik toch iets stap voor stap.

 

schermafbeelding-2019-01-27-om-12-18-35

schermafbeelding-2019-01-27-om-12-18-20

 

 

TOEN JONA IN DE WALVIS ZAT

TOEN JONA IN DE WALVIS ZAT

met de elektrische muggenklapper

Juni 2018

“We moeten ons kind Jona noemen, die kwam ook uit een walvis” zeg ik, 30 weken zwanger, terwijl ik een poging doe om lekker te gaan liggen in ons bed en ‘Jona’ heftig tegen mijn buikwand beukt. Zoals zo vaak tegenwoordig is het snikheet, is er te weinig ruimte in bed en heeft baby zijn dagelijkse breakdance-uurtje.

Voordat het zwembad besloot om twee maanden dicht te gaan, gingen we elke week zwemmen. De ‘menselijke onderzeeër’ noemde de vader-to-be me dan. Er zijn veel leuke (koos)namen te bedenken voor mijn groeiende buik. En juist omdat ik niet kan wachten tot ik van die buik af ben, kunnen we er maar beter grapjes over maken. Samen. De buik is van ons beide, en andere mensen moeten zich er vooral niet mee bemoeien.

Ja ja, hier komt het cliché kwaaltje waar bijna alle zwangeren last van hebben: buikmeningen. Zoals mensen die overdramatisch zeggen: “weet je zeker dat het geen tweeling is?” Nee, je vindt mij of mijn baby dik. Een wildvreemde vrouw zei zelfs (toen ik nog maar net zwanger was) “ja ik zie het aan je gezicht! Die is wat uitgezet!” Hoe kan dát oooooit ‘oké’ zijn om te zeggen tegen iemand. En dan die mensen die menen dat je gewoon aan een zwangere buik mag voelen. Ik raad alle zwangeren (to be) aan om alvast een paar gevatte antwoorden klaar te hebben voor deze situaties en een elektrische muggenklapper paraat te hebben voor de buikbetasters #METOO.

Maar er is hoop. Want ik ga straks genieten van mijn verlof voor ik ontplof. De tijd waarin ik tijdelijk invalide en bejaard ben. Als ik mijn symptomen op een rij zet, zonder erbij te noemen dat ik in verwachting ben, dan zou iedereen schrikken. Maar als je zegt dat je een kind gaat krijgen, moet het allemaal een roze wolk zijn. For the record: ik heb een hekel aan zwanger zijn. En och, ik zeg dat natuurlijk alleen maar door de hormonen (weer zo’n opmerking waarvoor ik graag verwijs naar dit product. Niet gesponsord). Maar ik kijk wel enorm uit naar ‘Jona’. Want dit keer is het niet ‘de reis er naartoe’ maar de ‘bestemming’. Vanuit daar begint ons nieuwe avontuur.

zwangere buik

ALL YOU NEED IS… GEDULD

ALL YOU NEED IS… GEDULD
Boer zoekt vrouw

februari 2017

Romantisch: daar staat hij dan op Funda, je droomhuis! Met z’n tweetjes ga je bezichtigen en richt je het huis in je hoofd helemaal in. Je loopt een rondje door de buurt en besluit dan: dit is het! Je bezichtigt het huis nog een keer met een extra paar ogen en gaat dan om tafel om een bod uit te brengen. En dan… champagne! STOP RIGHT THERE! Dit is echt geen ‘All You Need is Love’ ervaring, het is ‘Boer Zoekt Vrouw’. Huis zoekt bewoner.

Daar staat hij dan, net een dagje op Funda, je droomhuis! Met kloppend hart bel je de makelaar en die zegt… Dat huis? Oh dat is zojuist ver boven de vraagprijs verkocht. WAT ZEGT U DAAR MENEER? Je ligt de rest van de dag te rouwen op de bank en ziet een week later een ander droomhuis op Funda staan. Je belt GEHAAST, MET HARTKLOPPINGEN VANWEGE DE STRESS de makelaar met BEN IK NOG OP TIJD VOOR HET HUIS AAN DE BLADIEBLASTRAAT 123? Jazeker, over twee dagen is daar een open huis. Tijdens het open huis zijn er 21 mensen/gezinnen aan het bezichtigen. En de vraagprijs is al 12 keer geboden. Oké, now what?

Ach, eigenlijk is ons huisje nu ook wel fijn. Ik vind het geweldig, hoe alles altijd past in ons kleine appartement.  Alles altijd binnen handbereik en het schoonmaken is een eitje. Het is echt ons thuis. Beide zijn we elke dag dankbaar voor ons plekje en onze lieve buren. Maar we moeten niet te vaak jarig zijn. Oh help, waar zet ik de was neer, wie haalt de extra stoelen bij beppe vandaan, kan de taart bij de buurman in de koelkast en ligt mijn BH nou nog in de badkamer?  Niet iedereen kan tegelijk koffie en gebak krijgen, dus dat wordt afwassen tussendoor, of plastic bekers kopen en….  Joehoe! We zijn getrouwd, werken allebei en wonen in een appartement waar mensen voor in de rij staan om in te gaan (samen)wonen. Wegwezen. Doorstromen. Toch?

Gelukkig hebben we er alle vertrouwen in. Goed: het is niet zo romantisch als we gehoopt hadden, maar er komt altijd wel een nieuwe kans. Ook al vissen we dan vaak achter het net, we ‘daten’ lekker verder met de huizen. En ondertussen gunnen we al die andere ‘vrouwen’ ook een leuke ‘boer’.

 

823fa6d8457611e3932222000a9f14f2_8

1 JAAR HUWELIJK

1 JAAR HUWELIJK

Geweldig of gruwelijk? 

September 2016

Ken je dat gevoel nog? Toen je klein was en je je naam op de verjaardagskalender zag staan? Bijna jarig! Nog maar 15 nachtjes slapen! Dat gevoel ebt weg wanneer je ouder wordt (“oh shit, ik ben dit weekend ook alweer jarig! Hoeveel taart moet er komen? Heb ik wel genoeg stoelen? IK VIER HET GEWOON DIT JAAR NIET”). Afgelopen 18 september voelde ik die verjaardagskriebels weer even: de eerste ‘verjaardag’ samen. Terugblikken op onze mooie dag en de afgelopen 12 maanden. Ondanks dat er veel is gebeurt, is er iets altijd precies hetzelfde gebleven: we zijn blij elkaar weer te zien, elke dag opnieuw. Ik herhaal: ELKE dag. Als dat geen liefde is eet ik m’n man op (en ik ben vegetariër, dus dat zegt wat).

Ja ja, ik hoor de ‘senior-getrouwden’ al denken: grote kans dat dat gevoel de komende jaren wel vervaagt. Het gevoel “hoera-we-vieren-ons-eeuwig-samenzijn-zwijmel-zwijmel” verandert misschien wel in “shit-vroeger-was-je-zo-knap-en-paste-ik-in-die-jurk-gedoe-gedoe.” Maar wat altijd zal blijven, is blij zijn om elkaar te zien, elke dag opnieuw. Niet dat ik in de toekomst kan kijken, maar ik ga daar gewoon van uit. Lijkt me een prima happy-huwelijksmeter. Als ik eens een dag niet blij ben om mijn man te zien (of andersom), dan ligt dat gewoon ergens aan. En als iets ergens aan ligt, dan kun je dat oplossen. Mooie quote voor op de promoposter van mijn happy-huwelijksmeter. Zijn er al geïnteresseerden?

Laatst las ik twee berichten over de eerste jaren van een huwelijk: volgens het ene was het de mooiste periode, volgens het andere de moeilijkste. Nou, het was een heel zwaar huwelijksjaar voor ons. We moesten op huwelijksreis naar Italië, mijn vingers zijn stikjaloers op de kroon van mijn ringvinger, ik word elke ochtend wakker naast precies dezelfde hunk en struikel om de 5 meter over mijn eigen nieuwe achternaam. Oh, en dan al die dates met DEZELFDE man #sleur #knipoog.

Misschien lees ik mijn blog over 20 jaar terug, schud ik zuchtend mijn hoofd en denk ik bij mezelf: jong en naïef. Of iets in die richting. Dan hoop ik dat ik die ‘happy-huwelijksmeter’ afstof en mijn man eens verras met een liefdesbrief, spontane date en/of weekendje weg. Tenzij ik hem heb opgegeten. Anyway: liefde moet je vieren, maakt niet uit hoe jong of oud. Maar niet alleen je ‘liefde-liefde’ is een feestje waard, ook de liefde voor je beste vrienden en familieleden. Want moderne liefde is: ik ‘like’ je in het écht ook (©Loesje).

GA DAAR MAAR VAN UIT

GA DAAR MAAR VANUIT

Second opinion voor je oordeel

Mei 2016

Als ik in Italië de weg vraag, bijvoorbeeld aan een oud mannetje met een hoed die met een stok op een groen bankje in de zon vredig naar het hectische verkeer zit te kijken,  doe ik dat in het Engels. Logisch: ik spreek geen Italiaans en Engels is een  gangbare aangeleerde taal. Ik verwacht dat de man iets antwoord in de zin van “you go left”. Wat ik niet verwacht is dat hij bijvoorbeeld een tutu tevoorschijn haalt en een dansje doet, maar ik verwacht ook niet dat hij in vloeiend Nederlands zegt ‘aan het eind van de straat linksaf’. Daar ga je toch niet vanuit?

Veroordeel elkaar niet zo snel, hoor ik vaak. Ik ben het ermee eens. Uiteraard is het makkelijker gezegd dan gedaan. Als mens leg je nou eenmaal bepaalde linkjes door wat je hebt aangeleerd (dat is je zo verteld), je ervaring (want het is meestal zo) en omdat nergens een oordeel over geven lijkt op een soort puzzel waarvan geen enkel stukje aan elkaar gelegd kan worden, ook al lijken ze echt te passen. Als jij een man en vrouw hand in hand ziet lopen en de vrouw heeft een enorme buik, dan ga je er vanuit dat het ‘zijn’ kind is die daar in zit. Misschien niet. En wie zegt trouwens dat ze zwanger is? Of dat ze een stel zijn? Of dat het echt een man en een vrouw is (voel je de zwevende puzzelstukjes al?).

Onze hersenen zijn verslaafd aan verbindingen leggen, dus helemaal ‘nergens vanuit gaan’, daar zijn we niet voor gemaakt. Het is wel een leuke oefening voor je creativiteit en ‘open mind’ om eens zo te denken. Wie heeft als kind (of volwassene) niet eens gedacht: misschien is het ‘blauw’ dat ik zie voor iemand anders ‘groen’. En noem ik oranje ‘oranje’ maar noemt iemand anders die kleur ‘paars’.

Dus: vertrouw je hersenen het linkjesleggen toe, maar geef jezelf zo nu en dan wel een second opinion. In het bijzonder wanneer je negatief over een ander denkt. Als jouw hersenen zeggen: chagrijnige buschauffeur = onaardig, haat zijn werk en laat ik vooral niet vriendelijk tegen hem doen, laat je hart dan lief zeggen: iedereen heeft wel eens een slechte dag of maakt iets mee dat zorgt voor een rotbui. Wat zou ik willen dat hij deed als ik zo’n dag had? We zijn allemaal mensen en willen allemaal graag respect en acceptatie. Daar ga ik voor het gemak maar even van uit.

 

jack

Afbeelding: Pirates Of The Caribbean – Dead Man’s Chest

JE GEHEUGEN: VRIEND OF VIJAND

JE GEHEUGEN: VRIEND OF VIJAND?

Herinnering of herkenning?

Maart 2016

Een paar seconden sta ik stil bij de uitgang van de Hema in een vreemde stad (wegens vier-uurtje). Kwam ik van links of van rechts? Ohja, de Bakker Bart, daar keek ik op uit toen ik hier heenliep. Die kant op dus. Dat trucje, winkels onthouden, heb ik mezelf aangeleerd. Het kwam namelijk iets te vaak voor dat ik zelfverzekerd een winkel uitbeende en mijn man (met een kompas in zijn hoofd) mijn arm greep en me verbaasd aankeek. ‘ Waar ga je heen? Daar komen we net vandaan’.

Het voelt alsof een ballon met warme lucht zich vult in mijn borst. Ik doe mijn best geen lucht te laten ontsnappen, maar het kriebelt tot aan m’n wangen toe. Dat is wat er in mijn lichaam gebeurt wanneer een vriendin weer eens een hilarische (school)herinnering naar me appt en ik mijn best doe niet in lachen uit te barsten. Het filmpje in mijn hoofd speelt zich zo scherp af, dat het bijna onmogelijk is om niet te lachen.

Ik kan helaas soms ook om nare dingen lachen, puur omdat mijn hersenen daar een grappig plaatje bij maken. Iemand vertelt een verhaal over een struikelpartij en die ballon in mijn borst begint zich alweer te vullen. Nee, natuurlijk is het niet leuk en deed het pijn, natuurlijk schaamde je je, maar in mijn hoofd zie ik je angstige gezicht op het moment dat je valt, zie ik je ledematen alle kanten uit slingeren en hou ik het niet meer. Niet boos worden, in lach altijd het hardst om mezelf.

Herinneringen worden opgeslagen in de vorm van plaatjes en filmpjes. Geniaal. Maar soms ook wel een beetje eng. Zo was ik eens heel zeker over iets wat IK had meegemaakt met mijn ouders. Het bleek dat ik dat helemaal niet had meegemaakt, maar dat mijn broertje het had meegemaakt en het mij daarna had verteld. Waarom dat eng is? Omdat het weer een bewijs is dat je geheugen herinneringen kan verdraaien, details kan toevoegen of weglaten en blijkbaar goed te manipuleren is. Gedeelde herinneringen zijn niet dezelfde herinneringen.  In het ergste geval kan iemand je hersenspoelen met de meest lugubere bedoelingen.

Gelukkig is het ergste wat mijn geheugen met mij uitspookt het maken van onlogische angsten en reacties. Als kind ben ik eens misselijk geworden van boogjesmacaroni met tomatensaus en kaas. Volgens mijn hoofd smaakt die combi sindsdien naar kots. Leg dat maar eens uit wanneer je crush uitgerekend kots voor je maakt wanneer je voor het eerst komt eten…

STAY IN THE BOX

STAY IN THE BOX

Blijf binnen die verrekte lijntjes

Februari 2016

Paar maanden wonen in het buitenland? Niet doen! Je hebt een baan en een huis en een kat en familie hier. Je bent druk? Je hebt ADHD. Je bent stil? Oh, persoonlijkheidsstoornis. Een ludieke actie voor ons bedrijf? Nee, straks vinden mensen het leuk, we blijven gewoon met onze standaard dingen werken. Voel je je zwaar klote? Oh, maar lichamelijk ben je niet ziek? Gewoon naar school. Oh je bent niet blij met je opleiding? Rot voor je; er is geen geld voor een andere. Succes met je carrière. Blijf binnen deze lijntjes en je wordt geaccepteerd. Gefeliciteerd!

‘Think outside the box’, zeggen ze wel eens. Ja, dat lukt me wel. Nu nog ‘act outside the box’. Maar: je draait nog niet eens je kont van Noord naar Oost of er gaan alarmbellen, ruggen worden toegekeerd, koordjes worden strak getrokken en er wordt achter je rug om gefluisterd. De definitie van vrijheid heeft een vreemde betekenis in het leven. We babbelen zo vrolijk met elkaar, maar één voet naar links of rechts en je bent het zwarte schaap. Gezellige kudde!

Het is mooi te zien dat we denken aan ‘alle’ mensen en de wereld. We hebben uitkeringen, openbare bibliotheken, we scheiden afval en doneren aan goede doelen. Ik vind het mooi: dat we een beetje denken om de mensen om ons heen en de natuur. Maar: we leven als ‘wij’, niet als ‘ik’. We vergeten het individu. Wat maakt ons echt gelukkig en wat gaan we maken van dit unieke leven? We leren ons verstand op 0 te zetten en door te denderen. We leren om onszelf vooral niet te serieus te nemen (maar wel de mening van ‘men’ te volgen), we leren van de radio dat vreemdgaan normaal is (reclames van Second Love en de Bob reclame: zolang je hardop zegt dat je Bob bent kun je wel een fles wijn bij de bartender thuis gaan drinken, terwijl je vriend thuis ligt te slapen op de bank: SAY WHUT? Bob heeft zeker teveel op). Tijd om de normen en waarden van ‘men’  eens onder de loep te nemen.

We lijden allemaal aan iets, ADHD, persoonlijkheidsstoornis, angststoornis, introvertie, bindingsangst enzovoort. There’s a label for everybody! Niemand is normaal, dus waarom is dát niet normaal? Laten we leven met vrijheid, respect en vanuit de basis. Laten we leven vanuit liefde.

Leef jij binnen de lijnen die jij hebt gemaakt, of de lijnen van ‘men’, angst of gewoonte?

 


WELKOM, INSPIRATIE

Weet jij een onderwerp voor een column? Of heb je andere inspiratie? Of wil je reageren op een column?

Klik dan op ‘comments’, vlak onder de titel van het dit bericht!

EENS EVEN LEKKER UITWAAIEN

LEKKER UITWAAIEN
Balanceren

 

Januari 2016

Lekker uitwaaien: jakkes. Nee, ik weet niet waarom, maar de woorden ‘lekker uitwaaien’ smaken niet lekker in mijn oren. Hoezo ‘lekker’? En hoezo ‘uitwaaien’? Wat waait er uit in een mens? Ik heb het risico genomen: ik ben afgelopen kerstvakantie eens even lekker gaan uitwaaien.

Het draait allemaal om balanceren. Niet in de wind op de duinen, maar om alles in het leven. Ontspannen, inspannen, sociale dingen doen, alleen zijn,  werken, vrij zijn, dromen, doen enzovoort. Evenwicht lijkt me saai, balanceren is veel leuker!

Eigenlijk moeten we onze eigen schrijf van 5 maken. Alleen dan met veel meer vakken. Zodat je zo nu en dan kan kijken naar je vakken en denkt ‘heb ik deze week wel genoeg ontspannen? Gezellige dingen gedaan? Gedroomd over toekomstplannen?’. Regelmatig even stilstaan bij wat je doet en waar je heengaat is helemaal niet verkeerd. Werkdagen en weekenden vliegen voorbij, voor je het weet is het alweer zomer en denk je: waar is de tijd heen?

Over tijd gesproken: tijdens kerst hebben we een musical gezien die opgevoerd werd door kinderen over tijd. Het punt was duidelijk: mensen zijn zo druk in de weer met van alles en nog wat, dat ze vaak niet even stilstaan bij de kern van het leven. Want, waar draait kerst nou eigenlijk om? Om de boodschappen, versiering en de kerstkaarten? Nee, dat is niet de kern van kerst. Voor als je het nog niet weet: de bron van kerst staat in de Bijbel.

Daarom is het mooi om te gaan balanceren. Wordt het te druk, dan krijgen we stress en dan moeten we remmen als een malle (malle is ook niet mijn woord, maar het doet me denken aan een lieve vriendin die het woord vaak gebruikt. Enfin:) en kijken naar onze psychische schijf van 5. Wat mis ik? Ontspanning? Sociale contacten? Ik wil af van al die mislukkende doelen zoals ‘dit jaar ga ik afvallen’ of ‘dit jaar ga ik meer sporten’. Balans is veel makkelijker en leuker om aan te werken. DUS: ‘Deze week heb ik geen chocola gehad: hoog tijd voor een stuk Tony’s Chocolonely ;)’.

Na drie dagen in Egmond aan Zee wordt het woord ‘uitwaaien’ tastbaarder. Mijn hoofd is door de mooie natuur en stilte op de een of andere manier (eindelijk) rustig geworden en er is weer ruimte voor out-of-the-box (weer zo’n woord die ik niet leuk vindt, iemand een suggestie voor een betere term?) ideeën. De frisse wind laat een blos op mijn wangen achter, de zeelucht hangt in m’n neus en mijn haar lijkt op duinflora (inclusief zand). Ik ben uitgewaaid. Lekker!

 


 

WELKOM, INSPIRATIE

Weet jij een onderwerp voor een column? Of heb je andere inspiratie? Of wil je reageren op een column?

Klik dan op ‘comments’, vlak onder de titel van het dit bericht!

Older posts

© 2020

Theme by Anders NorenUp ↑