SLAAP JE AL?

Joe Eliza, ben je in slaap gevallen tussen de luiers en billendoekjes? (Goed idee trouwens).

Het is wat stil op mijn website. De waarheid: de afgelopen tijd ben ik heerlijk aan de slag! Niet alleen als mama en communicatiemedewerker, maar ook zit ik inmiddels een aantal maandjes in het PR-team van VEG De Brug. Ook mag ik Joyce helpen, door haar website www.msmama.nl in elkaar te zetten en grafische middelen voor haar te maken. Oh, en tussendoor bouw ik ook nog steeds elke maand braaf aan mijn kalender!

Vandaag deel ik met jullie www.msmama.nl. 

schermafbeelding-2019-06-28-om-14-07-24

Neem een kijkje. En als je het kunt missen: maak vandaag iemand blij en doneer!
Dankjewel!

Liefs!

Koffiedementie

KOFFIEDEMENTIE

Maart 2019

Vraag van de dag: hoeveel kan er misgaan tijdens het koffiezetten? Blijf hangen voor het antwoord.

Een tijdje geleden bezocht ik een lezing over dementie. Er schijnt een ‘koffiezettest’ te zijn. Mensen die misschien dementie hebben, moeten dan koffiezetten onder toeziend oog van een camera. De zorgverlener en patiënt kijken daarna samen hoe het ging.

Koffiezetten is een dagelijkse ‘gewoonte’ voor veel mensen. En mensen met dementie kunnen bijvoorbeeld vergeten om het filter te gebruiken. Of doen dingen in de verkeerde volgorde. Dit vond ik zo interessant, ik denk er nog regelmatig aan terug. Terwijl ik koffiezet. Koffiezetten en drinken is niet meer zo’n ‘gewoonte’ als vroeger. Er is nu een baby. Die wil ook graag bij moeders drinken tijdens koffietijd. Of aandacht tijdens het koffiezetten.

Vandaag lag de baby te spelen in de box en was koffietijd al om half 8. De koffiepot stond met water op het aanrecht. Ik heb namelijk de bijzondere gewoonte om het water te laten ‘uitkabbelen’, zodat ik goed kan zien of het tot het juiste streepje komt.  Ondertussen, onder het genot van het geluid van een vrolijk kraaiende baby, moest ik de filters bijvullen (verpakking wilde niet open) en het koffieblik bijvullen (en het schepje niet onder de koffie begraven, alvast één punt voor mij!). Toen drukte ik de koffiepot aan. Oh wacht! De pot! Snel zet ik de pot onder het apparaat, net op tijd voordat de koffie gaat…. lopen. Het water kabbelt nog/weer vrolijk in de pot. Ik doe het apparaat uit. Snel doe ik de klep open, gooi het water erbij, waarna het apparaat (klagend?) een dikke pluim stoom uitblaast. Snel, klep dicht en pot eronder… Het apparaat is stil. Ohja, weer even aanzetten.

Het resultaat: een paar slokken smerige koffie en een apparaat dat vanbinnen onder de koffie zit. En het enige waar ik aan denk, terwijl het enige dat ‘pruttelt’ de baby is, die laat weten dat het tijd is voor een dutje, is dat ik vandaag de koffiezettest niet zou hebben gehaald. #postpregnancybrain

Merk jij dat iemand in je omgeving worstelt met dagelijkse handelingen? Vermoed je beginnende dementie? Neem contact op met de huisarts. 

*neemt slok koud geworden koffie*

 

FEBRUARI

Nouja! Mijn kalenderpagina voor februari was lang en breed af, nog voor februari zijn intrede deed. Hij pronkt aan de muur van de badkamer. Maar. Nog niet aan mijn digitale muur. Hierbij! Februari is prachtig geworden!

img_3338

 

STAP VOOR STAP

STAP VOOR STAP

Ik spring liever

Januari 2019

Ik ben niet goed in het volgen van ‘stap voor stap’  tekenboeken. ‘Teken eerst een saaie vaas om te oefenen met perspectief, schaduw en licht. Uit alle mogelijke hoeken. (En flikker het daarna bij het oud papier).’ Daar ben je dan de hele dag zoet mee. Voordat je door mag gaan voor de volgende ronde: het tekenen van een… bananenschil. Hoera! Daar heb ik het geduld niet voor: ik wil meteen werken aan iets moois. Dat heb ik geërfd van mijn mem.

Hetzelfde geldt eigenlijk voor muziekinstrumenten. Ik heb eens gepoogd om mezelf gitaar te leren spelen. Dat eindeloos herhalen van akkoorden (waar mijn vingers te kort en spierloos voor leken), daar heb ik helemaal geen zin in. Ik wil meteen een leuk lied leren spelen. Zo ‘googelde’  ik wat het makkelijkste (leuke) nummer op gitaar is. En zo leerde ik mezelf in no time Wonderwall van Oasis.

Wat een slechte eigenschap, zou je kunnen denken. Iets meteen goed kunnen doen, dat is zeldzaam. Het kost tijd, energie en doorzettingsvermogen om iets nieuws te leren. Dat klopt. Maar soms voelt dat voor mij niet efficiënt genoeg.

Zo kun je het ook zien: het is een leerstijl. En die moet je ‘gewoon’  juist toepassen, wil je wat leren. Ik wil graag beter worden in het offline tekenen en handletteren. En in plaats van willekeurige plantjes, beestjes en letters te gaan tekenen volgens een muf stap-voor-stap boek om dat te oefenen, werk ik in dit geval meteen toe aan een eindresultaat: een kalender.

Elke maand maak ik een nieuw ontwerp om toe te voegen aan mijn kalender. Eerst een schets in mijn bullet journal en daarna op dik papier, en dan meteen door: aan de muur. En daar bungelt januari op dit moment al aan de muur. Elke maand een blad aan de kalender toevoegen: doe ik toch iets stap voor stap.

 

schermafbeelding-2019-01-27-om-12-18-35

schermafbeelding-2019-01-27-om-12-18-20

 

 

FEESTDAGEN OF FEESTJAAR

fijnefeestdagen2018-def

De feestdagen zijn bijna voorbij; de kerstdagen zitten erop, alleen de start van het nieuwe jaar staat nog voor de deur.

Joehoe, waarom plaats je dan een foto met ‘ fijne feestdagen’  zo NA de feestdagen muts! 

Feestdagen voorbij?

Ik hoop dat je van elke dag in 2019 een klein feestje kan maken! Of in ieder geval: dat er veel dagen zijn waarop je iets kan vieren in 2019. In elke dag zit iets moois! Fijne feestdagen in 2019!

 

In 2019 gaan we als gezin een leuke uitdaging aan, waar jij ook iets aan hebt en aan mee kan doen.
Op mijn website houden we je op de hoogte…

 

See you in 2019! 

 

P.s. het potlood op de foto is een geniale surprise die door mijn man is gemaakt. 

Welkom lieve Mirre

Het geboortekaartje voor ons eigen wonder heb ik pas gemaakt in de laatste weken van mijn zwangerschap. In de ‘ik-sta-op-ontploffen-fase. Ik had dus makkelijk te laat kunnen zijn met het ontwerp, oeps! Iets voor mezelf ontwerpen vind ik het moeilijkste wat er is. Ik leg de lat zo hoog dat ik ‘m zelf niet meer kan zien. Er zijn zoveel mooie ontwerpen op internet te vinden, hoe kan ik iets maken dat leuker is dan dat? Ik weet dat er altijd iets mooiers is te vinden, of iemand die het beter kan of had gekund…

Hou toch op met jezelf te vergelijken, want dan kom je nergens.

Waar het om gaat is dat ik het zelf heb gemaakt: dit ontwerp is uniek, net zoals ons meisje!

Welkom lieve Mirre! 

 

mirre-kaart-blur

Alweer feest

 

Gefeliciteerd, oom-to-be!

robert-jarig

LESS IS MORE

Een simpele kaart gemaakt:

proost-mockup

TOEN JONA IN DE WALVIS ZAT

TOEN JONA IN DE WALVIS ZAT

met de elektrische muggenklapper

Juni 2018

“We moeten ons kind Jona noemen, die kwam ook uit een walvis” zeg ik, 30 weken zwanger, terwijl ik een poging doe om lekker te gaan liggen in ons bed en ‘Jona’ heftig tegen mijn buikwand beukt. Zoals zo vaak tegenwoordig is het snikheet, is er te weinig ruimte in bed en heeft baby zijn dagelijkse breakdance-uurtje.

Voordat het zwembad besloot om twee maanden dicht te gaan, gingen we elke week zwemmen. De ‘menselijke onderzeeër’ noemde de vader-to-be me dan. Er zijn veel leuke (koos)namen te bedenken voor mijn groeiende buik. En juist omdat ik niet kan wachten tot ik van die buik af ben, kunnen we er maar beter grapjes over maken. Samen. De buik is van ons beide, en andere mensen moeten zich er vooral niet mee bemoeien.

Ja ja, hier komt het cliché kwaaltje waar bijna alle zwangeren last van hebben: buikmeningen. Zoals mensen die overdramatisch zeggen: “weet je zeker dat het geen tweeling is?” Nee, je vindt mij of mijn baby dik. Een wildvreemde vrouw zei zelfs (toen ik nog maar net zwanger was) “ja ik zie het aan je gezicht! Die is wat uitgezet!” Hoe kan dát oooooit ‘oké’ zijn om te zeggen tegen iemand. En dan die mensen die menen dat je gewoon aan een zwangere buik mag voelen. Ik raad alle zwangeren (to be) aan om alvast een paar gevatte antwoorden klaar te hebben voor deze situaties en een elektrische muggenklapper paraat te hebben voor de buikbetasters #METOO.

Maar er is hoop. Want ik ga straks genieten van mijn verlof voor ik ontplof. De tijd waarin ik tijdelijk invalide en bejaard ben. Als ik mijn symptomen op een rij zet, zonder erbij te noemen dat ik in verwachting ben, dan zou iedereen schrikken. Maar als je zegt dat je een kind gaat krijgen, moet het allemaal een roze wolk zijn. For the record: ik heb een hekel aan zwanger zijn. En och, ik zeg dat natuurlijk alleen maar door de hormonen (weer zo’n opmerking waarvoor ik graag verwijs naar dit product. Niet gesponsord). Maar ik kijk wel enorm uit naar ‘Jona’. Want dit keer is het niet ‘de reis er naartoe’ maar de ‘bestemming’. Vanuit daar begint ons nieuwe avontuur.

zwangere buik

« Older posts

© 2020

Theme by Anders NorenUp ↑